Wees waakzaam                                                                  30/11/2025

Vandaag begint met de advent een nieuw kerkelijk jaar. De advent is een heel mooie tijd in de liturgie.
Wachten en verwachten, hoopvol uitkijken en tegelijk ook proberen om te gaan met dat stukje onzekerheid dat de toekomst onvermijdelijk met zich brengt.

Zullen we het uit onszelf wel redden of hebben we nood aan een Messias? Iemand die ons de richting wijst, en meer nog, ons ook de kracht geeft om het onverhoopte te hopen, het onmogelijke te realiseren.

De lezingen van vandaag hebben nog geen link met Kerstmis, maar verwijzen naar de eindtijd.

In de eerste lezing schetst Jesaja ons een prachtig visioen van de eindtijd. Dan zullen alle zwaarden en speren worden omgevormd tot ploegen om iedereen van voldoende voedsel te voorzien. Een wereld waarin geen mens meer zal leren een wapen te hanteren, lijkt vandaag echter verder weg dan ooit. Maar eens komt de dag, zegt Jesaja.
In zijn profetie is Sion de berg met de tempel , de plaats waar God verblijft te midden van de mensen met een aantrekkingskracht op alle volkeren. Vrede begint hier, zegt Jesaja, waar de mens God ontmoet.
Maar zover zijn we, spijtig genoeg , nog lang niet. En zolang die dag van blijvende vrede niet is aangebroken, is het onze plicht, zegt Jesaja, te proberen oprecht te leven in het licht van de Heer.

De eerste christenen geloofden sterk dat de eindtijd en de wederkomst van de Mensenzoon – Mattheüs bedoelt daarmee de verrezen Christus – spoedig zouden plaatsvinden. Die eindtijd ziet er bij Mattheüs wel heel anders uit dan bij Jesaja.

Er wordt een eerder angstaanjagend beeld geschetst van de Mensenzoon die totaal onverwacht, misschien wel als een dief in de nacht,  zal terugkomen om te oordelen. Het is een taal die we van Jezus niet gewoon zijn.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat deze tekst in het verleden veel schrikbeelden heeft opgeroepen. Denken we maar aan de vele afbeeldingen van het Laatste Oordeel, een heel populair thema in de Middeleeuwen.

Toch is een oproep tot waakzame aandacht voor God en de medemens , in plaats van een leven in onverschilligheid, allerminst een overbodige luxe.

Als christen willen wij geen onverschillige mensen zijn, geen mensen die niets meer verwachten en geen toekomst meer hebben.

Wat we wel willen is voluit leven vanuit het diepe geloof dat God, dat Jezus altijd onder ons aanwezig is. Daarom mogen we ons niet in slaap laten wiegen door dingen en verlangens die alleen onszelf aangaan. We moeten daarentegen proberen een lichtje te zijn voor onze medemensen, zoals God een licht is voor ons.

Daartoe worden we in deze adventstijd door de lezingen en het evangelie meer dan anders opgeroepen. Daartoe zal ook Welzijnszorg ons oproepen: om waakzaam te zijn in ons christen zijn, zodat we weten dat advent meer is dan dromen dat Jezus zal komen. ‘Wie arm is moet keuzes maken’, luidt de slogan dit jaar. Wel, misschien zijn we wel arm in ons christen zijn, misschien zijn we veel meer met onszelf bezig dan met onze medemensen. Laten we daarom waakzaam zijn om zo een lichtje te kunnen zijn voor onze medemensen.