17-18 dec.2021

2021-12-18/19
P Van der Straten
Lucas 1,39-56
Micha 5,1-4a

Twee vrouwen in blijde verwachting ontmoeten elkaar. Wat moet daar allemaal niet verteld zijn?
Het verlangen om elkaar te zien en te delen in elkaars vreugde moet wel zeer groot zijn geweest, nu Maria een lange tocht ondernam om Elisabeth te zien.
Tijdens de gesprekken zullen zeker de dagdagelijkse ongemakken aan bod zijn gekomen maar ook de bijzondere omstandigheden. Tegen alle menselijke redelijkheid in en tegen het maatschappelijk gangbare, Maria niet gehuwd, Elisabeth reeds op jaren, verwachten beiden een kind. De vaststelling dat het onmogelijke werkelijkheid wordt zal hen hebben overvallen. Maar zoals de evangelist Lucas neerschrift drijft dit hen niet tot wanhoop maar zij ze hoopvol en toekomstgericht.
Verwachten is een tijd met veel emotionele tegenstrijdig gevoelens. Dit geldt a fortiori voor vrouwen in verwachting; zij leven in hoop en zijn eveneens bezorgdheid, zij beleven ogenblikken van geloof en ervaren onzekerheid, zij hebben vertrouwen in de toekomst maar waarvan de onvoorspelbaarheid hen onrust brengt, zij ervaren momenten van grote vreugde afgewisseld met ogenblikken van diepe angst.
Ook wij ervaren in deze week een beetje hetzelfde. Wij vragen ons af ” Hoe zal ik de kerstavond en kerstdag doorbrengen in deze corona tijd” “Zullen de kinderen en kleinkinderen wel komen nu de corana cijfers dalen en we gevaccineerd zijn, of is het te gevaarlijk”. We ervaren een mengeling van vertrouwen en vrees en we zijn erg moe geworden van al die stress door de onzekerheid.
Ondanks dit alles kunnen wij als christenen lichtpunten zijn van hoop, wij mogen de dragers zijn van het licht en lichtpunten worden in deze donkere tijden.
Geloven is immers durven verwachten dat er iets nieuws kan gebeuren in wat in de ogen van de mensen onmogelijk is. De adventstijd is een tijd waarin wij die hoop moeten warm houden en zichtbaar maken.
Ons geloof is steeds vermengd met twijfels en onzekerheid, want wij laten ons leiden door onze ervaringen uit het verleden, door onze ontgoochelingen, onze mislukkingen, onze misstappen, onze blindheid, ons wegkijken
Maar geloven is durven hopen dat het onmogelijke nl een “nieuwe wereld” mogelijk is door mensen omdat God de wereld niet zal loslaten. Geloven is durven aanvaarden dat een wereld waarin rechtvaardigheid, gelijkwaardigheid en vrede door mensenhanden kan gerealiseerd worden omdat God met ons mensen begaan is en de mens nodig heeft om zijn droom waar te maken. Geloven is kunnen beleven dat een nieuw leven, een nieuw begin, een verfrissende start naar de iets beter mogelijk is niet tegen staande de verlammende verstarring en sleet. Ondanks onze leeftijd, ondanks ons vastgeroest zitten in onze comfortzone kunnen wij lichtdragers zijn.
Maar we moeten op stap gaan. Geloven heeft immers niet veel te maken met gesloten ogen passief afwachten totdat er iets zal gebeuren. Geloven heeft veel meer te maken met actief alert zijn. Het is immers door het zien van de noden bij onze medemens en daaraan iets te doen dat God in deze wereld binnentreed en zich kenbaar maakt.
God komt in deze wereld door kleine dingen door kleine mensen. Door de verpleegster die ondanks de vermoeiende dag, toch nog even gaat kijken naar en blijft zitten aan het bed van een eenzame zieke, of door die vrouw die het initiatief neemt om aan in quarantaine verblijvende gehandicapten taarten en raamontspanning te brengen of door een gezin dat op kerstavond een eenzame buur uitnodigt.
Het zijn die lichtpuntjes die zo belangrijk zijn voor ons christenen omdat ze de verbondenheid van God met de wereld zichtbaar maken.
Als christenen kunnen we niet wachten totdat men het ons vraagt maar moeten we zelf het initiatief nemen. Gelovigen blijven niet passief alleen. Zij staan niet eenzaam aan de kant om te kijken. Zij gaan op weg, zoals Maria het initiatief nam om een lange reis te maken naar haar nicht Elisabeth om haar te helpen.
We zitten in de laatste rechte lijn naar Kerstmis. Het zal opnieuw anders zijn.
Maar laten we in deze laatste week “niet wachten op” maar “ met spoed op zoek gaan naar”. Dan zullen we volgend weekend in ons hart de vreugde ervaren en beleven dat, ondanks corona, het Kerstmisgebeuren nog steeds het licht van de hoop en verwachting in de wereld brengt en in onszelf aanwakkert.

Verwante berichten

2e zondag advent: 5-6 dec... _______________ _ Kromme wegen recht maken_ De advent is een uitermate rijke tijd op liturgisch vlak met mooie lezingen en het bijhorend ritueel van de adventskrans met
Nieuwsbrief OKRA
Preek 27-28 juni 2020 Wie u opneemt neemt mij op Mt 10,37-42 2Kon 4,8-16a Lieve mensen, Gewoonlijk spreek ik jullie aan als ’ Beste medegelovigen’ maar vandaag voel ik met wat
20-21 februari Jezus gaat de berg op met 3 leerlingen, 3 vrienden; Petrus-Johannes-Jakobus. Hij gaat de berg op om te bidden, om alleen te zijn. En dan plots lijkt
16-17 september 24 zondag door het jaar   A                                                       16-17 september 2023 Beide schriftlezingen beklemtonen nadrukkelijk dezelfde waarheid: wij kunnen maar vergeving ontvangen als we zelf ook vergeving willen schenken.
05 mei 2016 komt later.
27e zondag: Preek van 3-4... Beste Medegelovigen, Er zijn bijbelteksten waar ik het moeilijk mee heb. Zoals vandaag.” Staat het een man vrij zijn vrouw te verstoten? ”Of : Dat een vrouw
2-3 april 2022 Jezus heeft ons geen geschriften nagelaten. Het mooie en zeer menselijk verhaal over hem dat we nu bespreken ontbreekt in de oudste handschriften. Pas na een paar
Preek 20-21 juni 2020 Wees niet bang. Wees niet bevreesd. Wees dus niet bevreesd.’ Zusters en broeders, drie keer zegt Jezus dat we niet bang moeten zijn, maar we weten dat
19-20 febr. 20         Bemin uw vijanden, wat wil dat zeggen anno 2022         Lucas 6,27-38 “Bemin uw vijanden, doet wel aan die u haten…” “Als iemand u op de ene
19-20 september 2020 Zondag 20 september 2020 Wat is eerlijk? Mt20,1-16 Jes 55,6-9 Deze parabel geeft allicht aanleiding tot discussie. Breng hem maar eens ter sprake, bijvoorbeeld seffens in de