Beste medeparochianen
Ook meer dan 2000 jaren geleden dachten mensen na over de boodschap van Jezus. En tijdens een van die lange verkondigende tochten, letterlijk in de voetsporen van Jezus, is er een leerling die het wat somber inziet; hij vraagt niet of er velen gered zullen worden, maar stelt de vraag Heer zijn het er weinig die gered worden?. Het lijkt me een bange vraag te zijn.
Stellen wij ons deze vraag nog? God is toch Liefde; vandaag de dag kunnen wij ons God niet voorstellen als iemand die mensen afwijst, hen buitensluit.
Toch is het antwoord van Jezus niet Ach, waar maak je je druk om, maak je niet ongerust. God houdt van alle mensen, dat weet je toch. Laat ze allen groot en klein, bij Mij binnen lopen. Stop met piekeren. Iedereen wordt gered’.
Neen, het antwoord is: doe alle moeite om door de smalle deur binnen te gaan; velen zullen het proberen maar er niet in slagen; en in het vervolg spreekt hij over de deur die zelfs gesloten is: dan staan jullie buiten op de deur te kloppen, maar de Heer des huizes zegt dan dat hij jullie niet kent Weg met jullie, rechtsverkrachters. Dan zullen jullie jammeren en knarsetanden wanneer je zelf buitengesloten wordt.

Jezus geeft dus geen antwoord op de vraag of het er veel of weinig zijn; dat is niet relevant, want het gaat om onze individuele ziel en het perspectief van waaruit wij leven. Wat houdt ons bezig, waar zetten wij ons voor in? Waar komen wij voor in beweging; wat is ons onze inzet, tijd en energie waard?
Of met andere woorden gezegd: waar maken we ons vandaag nog wel druk over, ook al is God liefde? Hoe proberen we de deur te vinden waardoor we binnen kunnen gaan en waarnaartoe we kunnen werken. Maar waarom is die deur dan smal?
Wel, daar zijn enkele gedachten over te ontwikkelen.
Ten eerste is dat natuurlijk een beeld, de smalle deur. Doe moeite om binnen te gaan. Zorg dat je de goede keuzes maakt, de juiste dingen doet. Word niet te zelfverzekerd of te chauvinistisch. Zeg niet In uw tegenwoordigheid hebben wij gegeten en gedronken en in onze straten hebt gij onderricht gegeven. Dat lijkt te veel op ‘we kennen elkaar toch en ik doe toch niets verkeerd,… Dat is niet voldoende, op geen enkele moment van je leven kan je zeggen dat je voldoende krediet hebt opgebouwd. Het komt je niet aanwaaien, jij moet in beweging blijven komen. Zorg dat je je druk maakt om de juiste dingen en nog meer: zorg dat je daar werk van maakt.

Ten tweede is een smalle deur een deur die je enkel alleen en niet in groep kan binnengaan. Die nauwe deur is dat heel persoonlijke antwoord dat jij alleen kan geven. Niemand zegt het je voor. Niemand fluistert het je in de oren. Ieder beroep op anderen, iedere vergelijking met anderen, met de buurvrouw of de buurman, met je broer of zus, met je medebroeder, strooit alleen maar zand in je ogen, stelt alleen maar het ogenblik uit waarop je de doorgang kan passeren.
Maar hier rijst toch een vraag: heeft God ons dan niet geschapen om in relatie te leven, om broer en zus te zijn voor anderen, om in gemeenschap te leven? Ja natuurlijk, God schenkt mensen aan elkaar om zijn warme nabijheid voelbaar te maken. En toch … er is een moment, onontkoombaar, dat ieder mens een heel persoonlijk antwoord moet geven. En pas als je die nauwe deur gepasseerd zult zijn, za l je de gemeenschap opnieuw ontdekken, en mee kunnen opbouwen, pas dan zal je ook voor anderen de ruimte kunnen zijn waarin zij op hun beurt hun heel eigen weg door het leven kunnen gaan.
Ten derde is de deur smal omdat het blijkbaar uit de lengte moet komen, en niet uit de breedte. Het moet uit de lengte komen van een intensief geloof, staan voor wat je gelooft, je leven tot in lengte van dagen laten leiden door je geloof en door God. Anders gezegd: het gaat in geloven niet om kwantiteit, om een getalswaarde van hoe vaak en hoeveel? Maar het gaat in geloven om de kwaliteit.
Zijn daar kant en klare recepten voor? Elk mensenleven is anders en mensen hebben zo’n verschillende mogelijkheden, mee- of tegenvallers, omstandigheden, capaciteiten en talenten.
De ene dag, het ene jaar is het andere niet, het is vallen en opstaan, niet te zelfgenoegzaam worden en een oprechte focus opbouwen en trachten te behouden.
Ja, en dat is juist wat hier en in de eerste lezing gezegd wordt: iedereen, afkomstig van welk volk ook en vanuit welke windstreek en met welke kenmerken ook is genodigd; maar het moet je wel interesseren.