Beste medegelovigen ,
Vandaag geen gemakkelijke lezingen die eigenlijk van ons veel geduld, heel veel geduld vragen. Als moeder van 5 kinderen kreeg ik wel eens de volgende vragen: Mama, hoe ziet God eruit? Heeft Hij een baard? Zit Hij op een witte wolk in de hemel? Op deze eenvoudige kinderlijke vragen volgt vaak een stilte. We staan met onze mond vol tanden. We weten niet goed wat te antwoorden. Want niemand van ons heeft God eens gezien. Hoe zouden wij God kunnen vatten met ons beperkt verstand? Hoe moeten wij ons God voorstellen? Als een lieve oude man met een langen witte baard, hoog verheven op een wolk? Als een goede Herder? Of als een strenge rechter die oordeelt over het gedrag van ieder mens? Mama, hoe ziet God eruit? Het is een centrale vraag op het feest van de Drie-Eenheid.
Zelf is de kinderlijke voorstelling over God zit al een tegenstelling of een paradox:
Een aardse man op een hemelse wolk. Heel ons christelijk denken zit vol paradoxen, vol tegengestelde meningen. Zoals bijvoorbeeld, een maagd die tegelijk moeder is, de laatste die de eerste is, de treurende die zalig is, God die tegelijk mens is, de gekruisigde die leeft….enz.
In deze tegengestelde meningen zit een onoplosbare spanning. Deze onoplosbare spanning botst met het moderne rechtlijnige denken van wetenschap en Verlichting. De eerste spontane spanning bij rechtlijnig denken is “op te lossen’. En hoe doen ze dat door te kiezen voor één van deze uiterste, ofwel maagd of moeder, ofwel zalig ofwel treurende, ofwel laatste of eerste…..
Zo’n paradox nodigt uit tot geduld. Want de echte diepe dingen van het leven- die het leven de moeite waard maken om te leven- vragen altijd geduld.
Want is liefhebben niet op de eerste plaats heel veel geduld hebben met de medemensen? Is hopen niet heel veel geduld hebben met jezelf, met je eigen bekering? Is geloven niet geduld hebben met God, wiens wegen liefdevol en tegelijk ondoorgrondelijk zijn?
Het feest van de Drie-Ene –Eenheid nodigt uit tot geduld in ons denken, maar vooral tot geduld in het leven. Want binnentreden in wat Drie-Eenheid is, is op de eerste plaats een geduld opdracht in ons omgaan met god en met medemensen. Net zoals in het huwelijk. We moeten een symbiose nastreven maar individualiteit , verbondenheid en vrijheid Moeten blijven. Verbondenheid kunnen we één noemen, individualiteit 2 en vrijheid 3.
Net zoals wij als gelovige nastreven in onze relatie met God. We willen verbonden zijn maar we blijven individueel en houden van onze vrijheid.
Zoals in het huwelijk, zo is ook de verhouding tussen God en de mensen een paradoxale verhouding. Hoe sterker een mens zich bindt aan God, hoe sterker hij zijn vrijheid zal ontvangen. Hoe meer een mens zich inlaat met en verliest in God, hoe meer hij zichzelf zal worden en vinden.
Dit ontdekken vraagt tijd en geduld.