26-27 maart 2022

De vreugde van het thuis komen                                                    27/03/2022                                 

De rode draad doorheen de twee lezingen van vandaag is de vreugde van het terug thuis komen.

De eerste lezing gaat over een hoogtepunt in de heilsgeschiedenis van Israël: de intocht in het beloofde land onder leiding van Jozua. We lezen hoe de Israëlieten voor het eerst het paasfeest kunnen vieren in hun land. Tijdens de paasnacht 40 jaar geleden waren ze uit Egypte vertrokken. Na de doortocht van de woestijn en de oversteek van de Jordaan , vieren zij met dit paasfeest de thuiskomst in het beloofde land.

Ook in het evangelie wordt een thuiskomst gevierd. Het verhaal ven de teruggekeerde zoon eindigt met een feest waarop iedereen welkom is en waarop de vader zijn vreugde wil delen met iedereen die daarvoor openstaat.

Jezus vertelde deze parabel als antwoord op de Farizeeën die morden over zijn omgang met zondaars en tollenaars.

Het is een rijke parabel die van alle tijden is en dus blijft inspireren. Het is ook een verhaal waarin de karakters van de drie hoofdpersonnages heel sterk uitgewerkt worden.

We zien de jongste zoon die door zijn voortvarendheid en jeugdige onbezonnenheid keihard met zijn kop tegen de muur loopt. Een ervaring die velen van ons al wel eens hebben meegemaakt om de eenvoudige reden dat we allemaal beperkt zijn. Maar de zoon durft zijn fout te bekennen en op zijn stappen terug te keren. Hij durft de schade en de schande in de ogen te kijken en zijn verantwoordelijkheid te nemen. .

De oudste zoon is een heel tragische figuur. Hij is volledig vastgelopen in zijn eigen groot gelijk, ook al had hij de beste bedoelingen. Hij zegt dat hij nooit  een gebod heeft overtreden , een typische uitspraak van de Farizeeën. De aanwezige Farizeeën moesten zich in de oudste herkennen. Het ging om hen.  De oudste zoon is ook terechtgekomen in de val van de jaloersheid: hij verdraagt het niet dat zijn broer vergiffenis krijgt en hij is razend omdat er feest wordt gevierd. Of hij zich uiteindelijk opnieuw verzoent met zijn vader en zijn broer, komen we niet te weten.

De figuur die het meest verrast is echter zeker wel de vader.

In de beschrijving van de vader toont Jezus ons de onvoorstelbare barmhartigheid van God die ons als een vader opwacht, tegemoet komt en vergeving schenkt.
Vergeving schenken  heeft een bevrijdende werking zowel voor wie vergeven wordt, als voor wie vergeeft. Haat en wrok maken kapot. Het is enkel de vergeving die geneest en opnieuw ruimte geeft.


Een dergelijk gods- en vaderbeeld moet in de tijd van Jezus wel heel veel reacties hebben uitgelokt. Het is helemaal tegengesteld aan het vaderbeeld uit de patriarchale samenleving van toen. In haar commentaar bij de lezingen van vandaag verwijst Isabelle Desmidt in Kerk & Leven naar wat de Thora verwachtte van ouders met een opstandige, onhandelbare zoon. In het boek Deuteronomium staat dat de ouders hun zoon dan naar de stadspoort moeten meevoeren tot bij de oudsten. Daar moeten de inwoners van de stad “hem stenigen tot de dood er op volgt”.

Maar we moeten zelfs niet teruggaan tot in de tijd van Jezus. Het patriarchale vaderbeeld is ook bij ons de heersende norm gebleven tot in de jaren ’60 van de vorige eeuw. De vaderlijke plichten beperkten zich veelal tot het zorgen voor “brood op de plank ” en eventueel “de boeman spelen vanuit de verte”. Een vorm van emotionele betrokkenheid werd van de vader veel minder verwacht.

Tijdens zijn openbaar leven heeft  ook Jezus voortdurend zonden vergeven en voorbeelden gesteld van vergeving. Zelfs tot op het kruis heeft hij zijn tegenstanders vergiffenis geschonken.

De ander kunnen vergeven, afstand kunnen doen van het eigen eergevoel, dat is God die in ons werkzaam is. Want vanzelfsprekend is het niet, zeker niet voor wie zich gekwetst en gekrenkt voelt

Verwante berichten

2e zondag advent: 5-6 dec... _______________ _ Kromme wegen recht maken_ De advent is een uitermate rijke tijd op liturgisch vlak met mooie lezingen en het bijhorend ritueel van de adventskrans met
30 april- 1 mei 2016 Komt later
12-13 september 2020 Over vergeven Petrus stelt de vraag hoeveel keren we moeten vergeven. Met die vraag laat hij al aanvoelen dat vergeven niet altijd gemakkelijk is, zeker als het
28-29 mei 2016 Beste medegelovigen Het verhaal van de honderdman in Kafarnaüm, dat we vandaag uit het evangelie van Lucas mochten beluisteren is een vreemd voorbeeld van geloof. Net omdat
5-6 maart 2022 Beide schriftlezingen lijken wel in een vreemde wereld en een verre tijd thuis te horen. Vooreerst het evangelie: bij Marcus stond er heel beknopt dat Jezus zich
10-11 oktober 2020 Vooraf Vandaag laat ik, Patrick Van der Straten, mijn preek brengen door een ander. Ik vertoef in een omgeving waar nog wat mensen verblijven maar niet bij
vieringen weekend 11-12-juli 2020 eucharistieviering weekend 18-19 juli 2020 gebedsviering weekend 25-26 juli 2020 eucharistieviering weekend 1-2 aug.2020 eucharistieviering weekend 8-9 aug.2020 eucharistieviering zaterdag 15 aug.2020 eucharistieviering zondag
30-31 januari 2016 Als predikant voel ik mij rechtstreeks aangesproken door deze twee schriftlezingen. – In de eerste is het de bange Jeremia die door Jhwh wordt aangepord om het
24-25 dec. 2021 Beste medegelovigen, kerst 2021 Gelukkig kunnen wij dit jaar “kerstmis” vieren. We hebben wel tot woensdagavond moeten wachten. Maar het overlegcomité laat ons toch toe om kerst
18-19 juni 2016 Beste Medegelovigen, Stel je eens even voor. Je ziet iemand , die aan het bidden is…en je komt er voorbij en die mens vraagt je…wat denken de
26 e zondag: Preek van Pa... Preek van 26 en 27 september 2015 (Mc 9, 38-48) In De Standaard van enkele weken geleden las ik een column van voetbalcommentator en columnist Filip Joos.